November

Het is al november, Sint Martinus Bisschop, met zien hooge houd op, is al weer geweest en binnenkort gaat Sinterklaas weer cadeautjes uitdelen. Tijd voor een blog vind ik wel.

Ons internet thuis werkt niet meer helemaal voor de volledige honderd procent. Dit kan te maken hebben met het feit dat m’n moeder laatst koffie over onze modem/router heengooide. Ding was kapot, dus een nieuwe gekocht. Die deed het een weekje lang ongeveer maar het netwerk van de buren geeft een sterker signaal af dan die van ons zelf. Dat klopt niet. Volgens m’n vader komt het doordat het de afgelopen dagen zo ontzettend mistig was.

Nu is het zo, dat wij thuis behoorlijk ouderwets zijn met internet, televisie en bellen. Internet krijgen we van Xs4all, televisie gewoon via de kabel en telefoon krijgen we van KPN. Dus ben ik even op onderzoek uit geweest. KPN, Ziggo, UPC, Xs4all, noem het maar op. Alle providers hebben tegenwoordig van die alles in één pakketten, maar m’n ouders wilden er niets van weten; “Het werkt nog gewoon, dus waarom moeite er voor doen?”. Tot het moment dus dat mijn moeder graag wat koffie wilde drinken naast ons modem. Ik heb de mogelijkheden met hun doorgenomen, KPN heeft dit, Ziggo dat, UPC dit en Xs4all dat. Enige wat ik kreeg waren 2 verbijsterde gezichten; “ Kies jij maar, Thijs.”. Best ’n lastige keus nog wel.

Uiteindelijk ben ik maar voor Ziggo gegaan, waarom vraag je? Howling Wolf die aan het wachten is op z'n download naar Groningen heeft me overtuigd.

Relatief

Ik heb een theorie over wat onze aardkloot nou eigenlijk is; een cel.

De aarde is miniscuul in het universum, maar wij vinden de aarde groot; alles is relatief. Het universum is laten we zeggen een deel van een bloedsomloop. De aarde is een klein celletje in die bloedsomloop. Wij, de mens, zijn een kwaadaardig virus op dat kleine celletje. We bevuilen de cel en maken ‘m uiteindelijk kapot, we proberen op andere cellen te komen om te kijken of daar leven is. Is daar geen leven dan zullen wij zelf daar uiteindelijk gaan leven, en zo “infecteren” we andere cellen in de bloedsomloop. Nu zijn we nog maar in een beginfase met het infecteren van een, eh, lichaam. We hebben immers nog maar één cel geïnfecteerd, dus antibioticica (meteorieten) hebben we (nog) geen last van. In onze eigen ogen is een jaar of 80 leven best lang, terwijl planeten al miljoenen jaren leven, alles is te relativeren.

Gekke gedachte, zeg je?

Cellen die in ons lichaam leven zijn erg klein. Waarom zou de aarde geen klein celletje kunnen zijn? Wij zijn erg klein in het universum, al is een persoon van twee meter best groot. Alles is relatief. Een mier is klein, en diezelfde mier denkt dat we reuzen zijn. In de ogen van een boom zijn wij klein, terwijl wij een boom juist groot vinden, enzovoorts.

Alles is relatief.

Zondag.

Ik heb twee favoriete voetbalclubs, waardoor men mij vaak een beetje raar aankijkt. Nummer één is (natuurlijk, ik ben Groninger) FC Groningen, en nummer 2 is AFC Ajax. Ik ben opgegroeid als Ajax-fan, ik had op m’n kamer behang van Ajax en er hing een lamp van de Amsterdamse voetbalclub aan het plafond. Maar als Groninger voor Ajax zijn kan toch niet!? Iedereen heeft wat tegen Ajax, om wat voor reden dan ook, maar goed.

Zelf ga ik soms op zondagmiddag wel naar de FC toe om een potje voetbal te bekijken. De sfeer en het toch over het algemeen wel goede voetbal van FC Groningen maakt het erg leuk om te zien. FC Groningen moet thuis tegen Ajax? Dan ben ik wel voor de club uit de Stad. En uit tegen Ajax? Ook dán ben ik voor de jongens in het groen-wit.

M’n vader voetbalde, en m’n broer voetbalde ook, dus heb ik  zelf uiteraard ook geprobeerd te voetballen. Ben er na een paar jaartjes mee gestopt, vond er geen bal meer aan.

Één van de dingen die ik er nog van weet is dat er altijd ontzettend fanatieke ouders langs de kant stonden. Trots op de kinderen als ze moesten voetballen, trotser als ze scoorden en het trotst als ze wonnen.

Ook weet ik nog dat we af en toe met een tournooitje meededen, waar we niet altijd even goed in presteerden. Zo heb ik thuis nog een troffee staan die we “gewonnen” hebben door laatste te worden. Poedelprijs noemen ze dat.

Poedelprijs is trouwens gemaakt met het woord “poedelen”, wat een niet vaak gebruikt woord is voor badderen, maar ook voor blunderen en missen. Een poedelprijs is dus voor iemand die veel blundert of mist.

Zo, nu eventjes over zondag.

Zondag is toch wel een van de favoriete dagen van de week. Lekker uitslapen, lang douchen en natuurlijk om zeven uur ‘s avonds op Nederland 1; voetjebal. Daar hoort natuurlijk wat te eten bij. Bij ons, en vele andere huishoudens, wordt er op zondagavond vaak patat gegeten. Dus rond half zeven wordt haastig de snackbar opgebeld, twee patat oorlog, één patat speciaal, twee frikandellen speciaal en ’n kroketje. Aangekomen bij de snackbar zitten en staan er meerdere mannen ongeduldig naar de klok te kijken, kwart voor zeven al. Ik heb het geluk dat de snackbar maar een paar minuutjes lopen is. Vijf voor zeven; “Bestelling voor Abee?” “Ja!”. Gelukkig, vijf minuutjes om terug te lopen, moet te doen zijn. Thuis aangekomen is Tom Egbers inmiddels al begonnen te vertellen wie tegen wie gespeeld hebben. Snel bordje op schoot, en genieten maar van de patat, want voetbal kijken op televisie is geen bal aan.

Goh.

De Nederlandse taal kent vele juweeltjes. Galjoen, memoires, fluweel, kroontjespen, sprokkelen, en jemig zijn mooie woorden. Mooi in de zin van ze zijn leuk om uit te spreken, ziet er leuk uit, jofel.

Ook zijn er woorden met een mooie betekenis; liefde, schoonheid, dineren, muziek, aanmoedigen, vertrouwen, vriendschap en natuurlijk Ferrari.

Woorden die mooi worden geschreven, zoals caissière, souterrain, oedeem, guillotine, manoeuvreren, en acquisitie.

Maar vandaag wil ik het over een ander soort woord hebben. Een, ja, een woord zonder echte betekenis. Een woord wat je altijd kan gebruiken.

Goh?

“Goh” is misschien het mooiste woord in de Nederlandse taal, niet omdat het zo mooi geschreven is of omdat het zo’n mooie betekenis heeft. Nee, juist omdat het eigenlijk géén betekenis heeft.

Het is een woord die je in elke situatie kan gebruiken. Iemand verteld je een verhaal over wat hij/zij meegemaakt heeft die dag, je antwoord met: “Goh!” en er wordt niet raar opgekeken. De verteller is z’n ei kwijt en jij hebt goed opgelet, en een puike reactie gegeven. Iedereen is blij.

Voorbeeldje.

Wist je dat de gemiddelde medewerker bij de Rabobank er zo’n 44 kilo aan papier per jaar door jaagt?

...

Foursquare Day

Ben jij een beetje van de Social Media e.d.? Lees dan vooral verder, zo niet? Lees dan ook verder en leer er wat over!


Social Media is dé manier om te netwerken, om op de hoogte te blijven van wat je vrienden doen, te communiceren met ze en dingen te delen. Kijk maar eens naar Twitter, wie heeft er tegenwoordig nou geen Twitter? Op Twitter deel je aan je followers wat je aan het doen bent. Facebook? Facebook is de internationale variant van Hyves, en zo heb je nog vele andere varianten van Social Media.


Zo heb je ook Foursquare. Wat is nou precies Foursquare?


"Waar Twitter gaat over de vraag “wat ben je aan het doen” richt dit platform zich op de waar-vraag."


Dit is een stukje uit een bericht op Dutchcowboys; http://www.dutchcowboys.nl/socialmedia/21905 
Hier wordt uitgelegd wat Foursquare Day nou eigenlijk is.
Voor meer informatie over foursquare:
https://foursquare.com/ en klik op "Learn More"
Of natuurlijk op de site van Foursquare Day:
http://4sqday.com/


Waarom Foursquare Day?
Op deze dag, 16 april 2011 (square is Engels voor kwadraat, 4 in het kwadraat is 16) wordt Foursquare flink gepromote, zijn er vele winkels/cafés/restaurants en noem het maar op die leuke acties verzinnen, een lijst met bedrijven die meedoen;
https://docs.google.com/document/pub?id=1ioc7UVuIRrOA5mtlqSpQrINWVZ6YNSH88D5bAuuIidI


Voor meer informatie over deze dag kan je terecht op de  Facebookpage:
http://www.facebook.com/dutchfoursquareday
Twitter:
http://twitter.com/#!/4sq050


Bij deze alvast happy Foursquare Day ;)

Zaterdag.

Vandaag introduceer ik een nieuw woord; cabrioërs. Een cabrioër is een persoon, die cabrio rijdt. Goh, echt? Ja, echt.

Zo, wat was het lekker weer zaterdag. Zoals voorspeld; rokjes weer, en daarmee ook motor en cabrioweer. ’s Ochtends vroeg werd ik gewekt door het luide gebrul van de Ducati Monster van de buurman, heerlijk geluid om mee wakker te worden. Cabrioweer dus. Nu heb ik de mazzel dat het dakje van m’n vaders auto er af kan. Heerlijk stukje gereden samen met een vriend van me. Naar Veendam gegaan om daar de auto even door de wasstraat te halen, “Ohh wat glimt ‘ie mooi”. Ook wel leuk, een jongentje van laten we zeggen 6 jaar riep tegen z’n mama: “Ohh mama mama kijk! Kijk! Dak is open mama! Mama die wil ik ook!”. Toch kijkt men meestal wel vreemd op als ze mij in de cabrio zien, ik ben denk ik niet het stereotype cabrioër. Stereotype autorijders, je kent ze wel. In een VW Golf 1 GTI zit een jongeman, strak in z’n pak van Australian met een mooi Nike petje. In een BMW 5-serie zit een zakenman, een Opel Vectra Station (prima leasebak) wordt bemand door een vertegenwoordiger, een Toyota Yaris wordt bestuurd door de wat bejaarde medemens en in een Mini Cooper zit een hippe vrouw van rond de dertig met een heerlijk flot (vaak rood geverfd) kapsel. In een cabrio dan? Hmm, ik denk mannen van rond de vijftig jaren oud, grijze haren en een mooie Tommy Hilfiger trui om het lichaam gebonden. Mannen in de midlife crisis dus. Oh, dat ben ik dus niet. Nu heb ik het niet over een Golfje 1 cabrio, maar iets grotere, nieuwere cabrio’s, ik heb het over een BMW 3-serie cabrio, een Audi A4 cabrio en een Mercedes C-klasse cabrio.

Maargoed, zaterdag dus. Ook maakten vele motoren de weg onveilig. Wat bekend is over motorrijders, is dat ze elkaar begroeten als ze elkaar tegen komen. Dit doen ze door gewoon even naar elkaar te zwaaien, even handje omhoog. Lekker collegiaal. Nu vraag ik me af waarom cabrioërs dat niet doen? Ik heb het geprobeerd maar niemand zwaaide naar me terug. Motorrijders doen het, vrachtwagenchauffeurs doen het,  buschauffeurs ook en zelfs mensen op een boot doen het, dus waarom cabrioërs niet? Makkelijk antwoord. Omdat cabrioërs zichzelf hier te goed voor voelen. Bij de meeste cabrioërs gaat het cabrioën niet alleen om het rijden zonder dakje, gaat het niet om de wind door je haren, om de lekkere (en soms íets minder lekkere) geuren van de natuur maar om te showen wat ze hebben. Trots. Cabrioërs gaan onderling competitie aan, wie heeft de mooiste? Wie heeft de snelste? Wie heeft de grootste? Gorillagedrag. Alfamannetje spelen. Ze voelen zich denk ik te goed om een andere cabrioër te groeten. Ze doen alsof ze je niet zien. Zijn cabrioërs om deze reden de nieuwe BMW 318i of Golf 1 rijders? Nee, zo erg zouden ze nooit worden, puur omdat cabrioërs over het algemeen wat ouder zijn, en lui, dus altijd cruise control aan hebben staan.

Mensen kijken.

Het is weer lente, de bloemetjes beginnen weer te komen, de bijtjes vliegen weer in het rond en er de korte rokjes worden weer uit de kast getrokken. Dit betekend dat rokjesdag er weer aan zit te komen, er is 23 graden voorspeld voor deze zaterdag. Dit heerlijke weer betekend natuurlijk ook dat het weer tijd is voor terrasjes! Zo gezegd, zo gedaan. Een paar dagen geleden zat ik samen met wat vrienden te genieten van het heerlijke weer (en de rokjes natuurlijk) op een terrasje aan de Grote Markt, vergezeld door (natuurlijk, hoe kan het ook anders); een heerlijk koud biertje. Dit heerlijke weer zorgt er voor dat je niet meer met een jas aan naar buiten gaat, maar dit betekend dat ook andere mensen er zo over denken, wat niet per definitie, hmm, mooi is. Zo heb ik ook al weer de eerste sandalen met witte sokken gezien. Ook heb ik denk ik wel de meest slecht geklede persoon ooit gezien. Deze meneer had zijn sandalen om zijn voeten gebonden, vergezeld met witte Fc Groningen sokken. Daarboven had hij een nogal korte spijkershort aan, en daar weer boven een zwart t-shirt met op de voorkant: “Er bestaan geen lelijke vrouwen..”, en op de achterkant: “… er is alleen te weinig alcohol!”. Ook was deze meneer vergeten zich te scheren. Had hij al wel een poosje geleden moeten doen, ik gok een jaartje. Ook vond hij het nodig om elk meisje met een rokje, na te fluiten, en luidruchtig dingen te roepen als: “Bist mien speklap mien loiverd.” tegen meisjes die dan nét iets te veel gesnoept hebben in de winter. Wat me ook is opgevallen, is het aantal mensen met zonnebrillen die rondlopen. Zodra er ook maar een klein beetje zon is, zijn er al weer talloze mensen die de zonnebril uit het brillenbakje halen om die dan helemaal op te poetsen. Resultaat: ze glimmen als nooit tevoren, om vervolgens de zonnebril te showen aan het grote publiek op straat. Waarschijnlijk zodat de meneer met z’n sandalen en te korte spijkershort weer wat te roepen heeft.