Ik heb een theorie over wat onze aardkloot nou eigenlijk is; een cel.
De aarde is miniscuul in het universum, maar wij vinden de aarde groot; alles is relatief. Het universum is laten we zeggen een deel van een bloedsomloop. De aarde is een klein celletje in die bloedsomloop. Wij, de mens, zijn een kwaadaardig virus op dat kleine celletje. We bevuilen de cel en maken ‘m uiteindelijk kapot, we proberen op andere cellen te komen om te kijken of daar leven is. Is daar geen leven dan zullen wij zelf daar uiteindelijk gaan leven, en zo “infecteren” we andere cellen in de bloedsomloop. Nu zijn we nog maar in een beginfase met het infecteren van een, eh, lichaam. We hebben immers nog maar één cel geïnfecteerd, dus antibioticica (meteorieten) hebben we (nog) geen last van. In onze eigen ogen is een jaar of 80 leven best lang, terwijl planeten al miljoenen jaren leven, alles is te relativeren.
Gekke gedachte, zeg je?
Cellen die in ons lichaam leven zijn erg klein. Waarom zou de aarde geen klein celletje kunnen zijn? Wij zijn erg klein in het universum, al is een persoon van twee meter best groot. Alles is relatief. Een mier is klein, en diezelfde mier denkt dat we reuzen zijn. In de ogen van een boom zijn wij klein, terwijl wij een boom juist groot vinden, enzovoorts.
Alles is relatief.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten