Goh.

De Nederlandse taal kent vele juweeltjes. Galjoen, memoires, fluweel, kroontjespen, sprokkelen, en jemig zijn mooie woorden. Mooi in de zin van ze zijn leuk om uit te spreken, ziet er leuk uit, jofel.

Ook zijn er woorden met een mooie betekenis; liefde, schoonheid, dineren, muziek, aanmoedigen, vertrouwen, vriendschap en natuurlijk Ferrari.

Woorden die mooi worden geschreven, zoals caissière, souterrain, oedeem, guillotine, manoeuvreren, en acquisitie.

Maar vandaag wil ik het over een ander soort woord hebben. Een, ja, een woord zonder echte betekenis. Een woord wat je altijd kan gebruiken.

Goh?

“Goh” is misschien het mooiste woord in de Nederlandse taal, niet omdat het zo mooi geschreven is of omdat het zo’n mooie betekenis heeft. Nee, juist omdat het eigenlijk géén betekenis heeft.

Het is een woord die je in elke situatie kan gebruiken. Iemand verteld je een verhaal over wat hij/zij meegemaakt heeft die dag, je antwoord met: “Goh!” en er wordt niet raar opgekeken. De verteller is z’n ei kwijt en jij hebt goed opgelet, en een puike reactie gegeven. Iedereen is blij.

Voorbeeldje.

Wist je dat de gemiddelde medewerker bij de Rabobank er zo’n 44 kilo aan papier per jaar door jaagt?

...